Op vakantie.
Wie kan uitgaan, kan ook afzien, zeggen ze wel eens. Na een vrije interpretatie wordt dat: wie wil uitgaan, moet eerst wat afzien. En dat is een lichte overdrijving.
We schrijven een week voor het vaderland geruild wordt voor een vakantiebestemming. Alles verdwijnt stilaan in reiskoffers, er wordt naar de bibliotheek en de apotheek gegaan en er wordt geen eten meer gekocht, want alle restjes in de ijskast moeten op.
Als alles volgens schema verloopt, is er de dag voor het vertrek nauwelijks nog iets van eten of propere kleren te vinden in huis. Alsof we op voorhand al boete doen voor het aangename leven dat ons wacht in het verre vakantieland. Iedereen krijgt een laatste, nauwkeurig gewogen portie restjes en wisselt een laatste keer van t-shirt. Het is pas als de reis begint -twaalf uur in een kleine wagen- dat het feest begint, want in vergelijking met al het voorgaande is zelf een picknick op een parking langs de autosnelweg een feestmaal.
Eenmaal ter plaatse kan de pret helemaal niet meer op: het leven is op vakantie een lange aperitief, we slepen ons van maaltijd naar maaltijd en tussendoor rusten we uit. We leven als God in Frankrijk, want de weegschaal hebben we thuis gelaten. Die kon er écht niet meer bij in de volgestouwde wagen.
En zo besteden we onze tijd op vakantie: alles kan, niets moet. We vragen ons af hoe het met de katten gaat, of er al een regering is en stiekem kijken we ernaar uit om terug huiswaarts te keren.
NMBS-saga, part 1.
Nu ben ik meestal geduldig en rustig, maar afgelopen zondag hebben de vrienden van “den ijzeren weg” dat geduld en die rust danig op de proef gesteld.
Dit is wat er gebeurde. Ik koop mijn treintickets haast altijd aan een automaat, dat gaat (ondanks de snelheid van die machines) sneller dan aanschuiven aan een loket. Zondag had ik een Gopass nodig. De automaat aanvaardde mijn betaling maar startte daarna opnieuw op. Een biljet heb ik nooit gezien.
Oh, geen probleem. Met automaten zijn er af en toe problemen, dat is in de cinema net hetzelfde. Ik ging dus aan het loket mijn probleem uitleggen.
-”Goeiemiddag meneer, ik heb net aan uw automaat een Gop…”
-”Sorry, dat is mijn automaat niet. Ik doe enkel internationaal verkeer, en dat is binnenlands verkeer.”
-”Maar u werkt wel voor de NMBS. Zoals ik al zei, ik heb betaald aan de automaat, maar dan is er iets misgelopen en ik heb geen biljet gekregen.”
-”Oei, ja. Mijn vriendin heeft dat onlangs voorgehad en dat is miserie hoor. Bewijs maar eens dat je het biljet niet gekregen heb. Ik werk voor de spoorwegen, en zelfs ik heb ferm moeten zagen om het geld terug te krijgen. Aan loket 10 gaan ze u verder helpen.”
Dat belooft niet veel goed. Aan loket 10 ging het er als volgt aan toe:
-”Oei, die automaten, tja… Ik zal u een klachtenformulier meegeven, stuur zeker ook uw rekeninguittreksel mee en hopelijk bezorgen ze zo snel mogelijk uw geld terug. Meer kan ik voor u niet doen.”
-”Dus ik moet nu een nieuw ticket kopen?”
-”Ja.”
Wat een service! Dat automaten stuk gaan, daar heb ik alle begrip voor. Maar dat ze bij de spoorwegen vinden dat dat meer mijn dan hun probleem is, daar kan mijn verstand niet bij. Een Gopass kost 50 euro, wat als ik niet voldoende geld bij had om een ander ticket te kopen? Waarom kunnen de loketbediendes niet, zoals wij in de cinema wel kunnen, zien of er iets misgelopen is met de automaat. En waarom heeft er niemand de moeite gedaan om zijn gat van zijn stoel te heffen en te gaan kijken wat er met die automaat aan de hand was! (Papier op, printer defect,…)
Neen, ik ben niet te spreken over de NMBS. De laatste tijd heb ik al heel vaak een aansluiting of de laatste bus gemist omwille van vertragingen die niet aangekondigd waren. Als klant ben ik bereid om heel flexibel te zijn, maar dan moeten zij dat ook zijn. Ze hadden zich op z’n minst kunnen verontschuldigen en moeite gedaan hebben om mij zo goed mogelijk te helpen.
Vlaanderen Muziekland.
Afgelopen vrijdag gingen we in Sint-Niklaas naar Vlaanderen Muziekland, een programma van de VRT dat de aandacht moet vestigen op het Belgische voorzitterschap van de Europese Unie. In het programma, dat live uitgezonden werd op één, kwamen een heel aantal Vlaamse artiesten de show stelen. Ook The Baseballs waren van de partij. Die drie Duitse zangers brengen rock ‘n rollcovers van bekende pop- en rockhits. Vlaanderen, inclusief mijn lief, is er en masse voor gevallen.
Vlaanderen Muziekland gaat ook de komende weken door. Beleef het eens, als je in de buurt bent. Je krijgt gratis en voor niets je Dagelijks Aanbevolen Hoeveelheid Muziek voorgeschoteld, en de optredens brengen je gegarandeerd in een vrolijke vakantiestemming.
Wat meer foto’s hierzo.
Zomer.
Taal van de commercie.
Vorige week zaten we een dagje aan zee met het jeugdorkest. We vertoefden op het strand van Oostende, koningin der badsteden. Toen we een ijsje of een strandbal wilden kopen, of een gocart wilden huren, werden we altijd met “goeiedag, bonjour” aangesproken. Logisch, want aan zee komen nu eenmaal heel wat franstalige toeristen langs. De klant is koning, en geeft meer geld uit als hij zich op zijn gemak voelt. De kustbewoners, snuggere West-Vlamingen, hebben dat maar al te goed begrepen. De taal van de commercie, dat is de taal van de klant.
De dag erna ging ik naar Brussel, in tegenstelling tot onze kust wel tweetalig gebied. We werden er steenvast aangesproken in het Frans, zonder meer. Wij antwoordden steeds in het Nederlands, uit principe. De verkopers, obers en noem maar op verloren dan hun interesse in ons. Afrekenen, en laten zitten. In Brussel hebben ze de taal van het geld nog niet ontdekt.
Het is een vreemde vaststelling: aan de kust, waar alleen Nederlands een officieel erkende taal is, worden toeristen tweetalig verwelkomd, in de hoop dat ze geld gaan uitgeven. Als het over gocarts verhuren gaat, wil de inheemse bevolking Mandarijns spreken, als het moet.
In Brussel, waar tweetaligheid wettelijk verplicht is, is het pover gesteld met Nederlandstalige klantvriendelijkheid. Het interesseert hen niet: Vlamingen spreken wel frans, Jappen en Chinezen Engels. Dat is, nog los van het feit dat het in strijd is met de geest van heel wat taalwetten, een gemiste kans. Ik heb meer geld uitgegeven in Oostende, dan in Brussel.
Een eerste keer iMovie.
Vorige zondag gingen we met NOOTuitgang een dagje naar zee, en ‘s avonds deden we van barbecue eten. De hele dag heb ik gezeuld met een camera en fototoestel, want ik wilde eens zien tot wat iMovie in staat is.
Het resultaat ziet u hieronder. iMovie is, in vergelijking met Windows Movie Maker, snel, intuïtief en logisch. Aan onderstaand filmpje heb ik een uurtje gewerkt, inclusief importeren van het beeldmateriaal. In tegenstelling tot mijn ervaringen met de software van Microsoft, deed de Apple-software gewoon wat het moet doen.
De MaBook staat ondertussen een maand op mijn bureau, en ik heb er nog geen moment spijt van dat ik de switch gemaakt heb!
Free hugs.
Kinepolis-collega Tom studeert aan de filmschool in Brussel en maakte deze kortfilm. Ik ben fan, en jij?
Congo in beeld.
De afgelopen weken besteedden de Vlaamse (en Waalse?) media heel wat aandacht aan Congo, de ex-kolonie van België. Op 30 juni was het immers vijftig jaar geleden dat het Afrikaanse land onafhankelijk werd. Verschillende media benaderden Congo op een ander manier, en dat stelde ons in staat om waar het moet kritisch te zijn.
De berichtgeving uit en/of over Congo ging gepaard met een haast eindeloze stroom beeldmateriaal. Soms bestonden reportages alleen uit beelden, waar nodig met onderschrift. Zo ook in Knack, dat in vier delen een fotoreportage van Cédric Gerbehaye publiceerde. De reeks ‘Congo in Limbo‘ is ook onderwerp van een tentoonstelling.
Het werk van Cédric Gerbehaye spreekt me bijzonder aan. Het zijn sterke beelden die telkens een verhaal vertellen, of een verhaal ondersteunen. Toch moeten de beelden zeer voorzichten benaderd worden: ze zijn zo esthetisch, dat ze niet meer waarheidsgetrouw zijn.
Dat is gevaarlijk, want we bekijken die beelden wel in een actuele context. Hoe ver kan een fotograaf gaan om miserie, armoede en verval zo esthetisch mogelijk vast te leggen? Hoe eerlijk is het nog om een foto af te leveren waarvan iedereen onder de indruk is, maar die krachtiger is dan de werkelijkheid. Is de Congolese werkelijkheid esthetisch?
Nogmaals, ik weet het niet, ik ben er nog nooit geweest. Ze is zeker niet visueel zwart-wit, dus alleen door daarvoor te kiezen, manipuleert de fotograaf de werkelijkheid. Beelden zeggen meer dan duizend woorden, dat is waar. Maar soms zeggen beelden meer dan er is. Met beelden kan je werkelijkheden manipuleren.
Het Congo dat Knack de afgelopen weken liet zien, is allicht niet het Congo uit de werkelijkheid. Je kan het werk van Cédric Gerbehaye maar goed inschatten met die gedachte in het achterhoofd. Zoals bijna altijd bij goede foto’s gaat het om een interpretatie van een mens. De beeldreportage toont Congo zoals de fotograaf het beleefd heeft. Het is een subjectieve werkelijkheid die het bekijken meer dan waard is, dat wel, maar die de werkelijk overstijgt. We moeten opletten met beeldmateriaal dat mensonwaardige situaties esthetisch probeert voor te stellen. Zowel minimaliseren als dramatiseren is not done.
Rest ons nog de vraag: bestaat er iets als de ‘objectieve werkelijkheid’. Zijn we niet allemaal mensen die interpreteren? Waarschijnlijk geldt ook hier de wet van de grote aantallen: hoe meer informatie we krijgen, hoe juister onze interpretatie. Al is ook dat geen zekerheid.
Zomertijd.
Het terras van den bompa heeft discreet zicht op de grote baan, en ligt aan het straatje naar het kerkhof. We noemen het wel eens de Boulevard Cimetière. Op het terrasje staat een tafel, een parasol en drie stoelen. Tijdens de zomermaanden slijten we er oudemensengewijs onze dagen. Hij is oud, ik doe alsof, en met een eeuwigheid aan vakantie voor de boeg is dat niet eens tijdsverlies.
We zitten daar, wachtend tot er iets of iemand voorbij komt, hetzij op de grond, hetzij in de lucht. We geven commentaar op alles wat passeert, frank en vrij, ongegeneerd. Het gaat over “dju toch, die tractors van tegenwoordig zijn toch grote machines” en over “die mens is dertig jaar geleden zat van zijn trap gevallen, en mist sindsdien zijn linker kleine teen”. De voorbeelden zijn fictief, want als er nu iets is wat oude mensen niet doen op hun terras, dan is het faits divers onthouden.
Wanneer er niets of niemand te zien is, en dat gebeurt wel vaker in Schorisse, geven we commentaar op alles wat de radio ons voor de voeten werpt. Over de politiekers, de weermannen en de festivalgangers. Er zijn geen heilige huisjes, maar pas op: God Ziet Ons.
Zo schrijdt de tijd voorbij in Schorisse. We zeggen goeiedag tegen al wie op de Boulevard passeert, we drinken voldoende fris water, of iets sterkers, en we vergeten vooral hoe laat, of misschien zelfs al later, het is.
Dolce far niente.
De blogstilte verraadt een heel erg fijne post-examenperiode. Barbecue in Poperinge, verjaardagsfeestje wat dichter bij huis, de handen uit de mouwen steken op het schoolfeest van ons mama, dat soort dingen. Het zalige nietsdoen uit de titel zat er niet in, en gelukkig maar. Ik heb nauwelijks stilgezeten en ben continu bezig geweest. Zo heb ik het graag.
Toch vind ik het bijzonder jammer dat mijn blog zo leeg bleef de laatste maanden. Het kriebelt elke dag om te schrijven, maar er kwam wel altijd iets tussen: schoolwerk, naar de cinema gaan, en zo voort, en zo verder. Er stond erg veel tekst in het mapje ‘concepten’, en die heb ik daarnet allemaal weggegooid. Vanaf 1 juli wil ik elke dag schrijven. Over de vakantie, over politiek, over de komkommertijd, over mijn -morgen mag ik om mijn resultaten, dan zien we of het zo is- dolce far niente. Tot dan!